Miña Terra...Galicia

Meu lar e un verde berce de montañas...

 

Que en tempos pasados defendían de conquistala.

 

Terra cuberta de brétemas, carballos, toxos e fentos. 

 

Terra que no inverno esperta con  bágoas de orballo e co asubío do vento...

 

Cun vento que trae a esencia do frío da neve. Neve que cubre o seu corpo, co xeo nos ríos, cás follas caídas, cá chuvia nos campos, co lume no lar agardando o estío...

 

 

Cos seus colores, co seu aroma, súas flores, co seu agarimo.

 

 

Meu lar foi terra de labregos, señores, castelos e feudos. De viquingos e mouros, celtas romanos e suevos...

 

 

Foi terra de homes e mulleres da terra, que o no non ter para comer marcharon dela.

 

 

Ca morriña na maleta e o medo na gorxa, con fame no bandullo e a terra a volta.

 

 

Na Nova Terra o corpo deixaban... Máis en Galicia... O corazón quedaba!

 

 

Galicia e Terra de meigas e Santa Compaña. 

 

 

Terra de sorna, e esgalla.

 

 

Terra de maxia e misterio que so con vela... Namoraba!

 

 

Galicia soa a gaita, a grito de peliqueiros, as bestas na cuadra. 

 

 

Soa ao silencio no enterro, a dor da alma.

Alma que volve a terra o tempo de deixala.

 

 

Galicia e Terra de mar... deixando mulleres e nenos na casa mentres os homes ían a navegar.

 

Galicia e Nai.

 

Galicia e Terra.

 

Galicia ten maxia.

 

Maxia de que sempre volve a ela... Quen dela marcha.

 

Poema e foto por Patricia Gomez Docampo

Hacia:

"PEÑA TREVINCA"