Rosalía de Castro

POETA DE LETRAS GALEGAS

Rosalía de Castro (Santiago de Compostela, 24 de febrero de 1837-Padrón, 15 de julio de 1885)

 

Fue una poetisa y novelista española que escribió tanto en gallego como castellano.

 

Considerada entre los grandes poetas de la literatura española del siglo XIX.

 

Representa junto con Eduardo Pondal y Curros Enríquez una de las figuras emblemáticas del Rexurdimento gallego

 

No solo por su aportación literaria en general y por el hecho de que sus Cantares gallegos sean entendidos como la primera gran obra de la literatura gallega contemporánea

 

Sino por el proceso de sacralización al que fue sometida y que acabó por convertirla en encarnación y símbolo del pueblo gallego.​

Ti poeta, muller e nai:

Rosalía

 

Ti que fixeches da túa Condición un poema

 

Do teu poema unha replica, unha loita

 

Ti que levabas por arma unha pluma

arma empuñada pola  túa alma.

 

Pra poñer a voar os teus pensares, as túas inquedas, os teus amores

 

Pra sanar a dor que cubría túa alma

 

Versos que Voaban ceibes entre

"Follas Novas"

 

Voando  entre 

"Contos Galegos"

 

Ti que eras muller e poeta e tamén filla

 

Que transformaches a túa dor e a perda en:

"Poesía"

 

Deixándoa ir cando

"Chovía miudiño"

 

As túas vágoas foron tamén as dela

pois nos os galegos non  choramos sós a morte

A nosa Terra chora tamén con elas e eles.

 

 

"Chovendo miudiño"

Lévano o noso pesar.

 

Coma a nai que abraza o seu fillo por que o quere consolar.

 

Ti muller que escribías en versos co aroullo do mar.

 

Ti "Hija del mar"

E filla da Terra

 

Ti que falaches dos que marcharon nas

"Beira del Sar"

 

Ca choiva  que era a túa compañía trala ventá.

 

Ti que falaches de políticas en versos.

 

Da túa terra en cantigas.

 

Ti que facías do teu sentimento un manifesto.

 

Ti que eras escritora, poeta e muller.

 

Ti que quixeches ser unha máis acadando ser única.

 

A ti Rosalía e tódolos poetas de Letras Galegas.

 

Por que as vosas letras son as letras da nosa Terra Nai.

 

Letras que levan algo máis que versos

máis que fermosos poemas.

 

"Levan forza e liberdade

Levan a paixón por e da nosa Terra

Estas Letras teñen nome propio

 

 

Teñen nome de Letras Galegas"

Familia Galega no campo. Xanceda vacas que coidan e fan bonitos poemas, con números e letras.

Poema dedicado a "Rosalía de Castro" y a todas y cada una de las "Poetas & Escritoras"

Mujeres artistas, madres, hijas, alumnas y maestras

Gracias por vuestra pasión y lucha de cada día:

Patricia Gómez Docampo (Diana)